Categorieën
Schrijven

Schrijven of gelezen worden

Hoe kan het dat op sommige dagen woorden komen en op andere dagen niet. Op sommige dagen stromen de woorden en is het eindresultaat een rivier waarvan het wateroppervlak op verrassende manieren zonbeschenen schittert. Op andere dagen stroomt er hooguit modderige prut. Het is ook perceptie, de inschatting of het mooi stroomt of pruttelt als drek. Mogelijk is het voornamelijk perceptie.

Soms lijken de woorden relevant, zingevend en een toevoeging aan de wereld. Maar soms lijkt het schrijfsel overbodig, nietszeggend of irrelevant voor wie dan ook. Navelstaarderij.

Waarom is het zo belangrijk wat de wereld ervan vindt, zelfs voordat de woorden geschreven zijn, voordat vaststaat dat het verhaal af gaat komen, ver voordat sprake kan zijn van publicatie en andermans oordeel. Het eigen oordeel lijkt vaak meer te bederven dan dat het een functie heeft. Het is nodig om geen oppervlakkige onzin te schrijven en daarmee tevreden zijn, maar zelfs al blijft het bij oppervlakkige onzin, zo lang ik er plezier van heb met de woorden bezig te zijn, de zinnen te construeren, structuur aan te brengen, dan heeft het maken van het verhaal al een functie. Ik vermaak mezelf ermee. Zou het eigen oordeel niet ondergeschikt moeten zijn aan mezelf vermaken?

Neem iets anders wat ik graag doe, fietsen. Bij die bezigheid heb ik amper last van oordelen over mijn eigen prestatie. Als ik in deze discipline van mezelf zou eisen dat ik wattages van Tour de France niveau trap, dan kom ik nooit meer de deur uit. Maar in dit geval is het de deur uitkomen, iets van de wereld zien en gezond van lijf en leden blijven, juist de reden om te gaan. Presteren is onnodig. Bijna elke keer dat ik fiets, heb ik er plezier in.

Schrijven is minder waardevrij. Is er iets tegen om schriften (tegenwoordig zijn het trouwens OneDrive mappen) vol te schrijven zonder iemand anders ooit één woord te laten lezen. Waarom stemt die gedachte me droevig, de gedachte aan niet gelezen en niet gehoord woorden? Waarom blijf ik hopen, verlangen of hunkeren naar publiek?

Ik denk aan het lostrekken van schrijven en gelezen worden, het loslaten van de gedachte dat het geschrevene waardeloos is wanneer niemand er kennis van neemt. Ik heb nog even tijd nodig.