Categorieën
Fietsen

Verrukking

Op zoek naar een nieuwe fiets

Ik mag een nieuwe fiets uitzoeken, en ik zeg dit met ingehouden verrukking.

Misschien klinkt dit als een kind aan het woord, als je alleen op die leeftijd de gedachte ‘nieuwe fiets’ met ‘verrukking’ associeert. Eenmaal volwassen geworden is de fiets een noodzakelijk kwaad. De daad fietsen wordt geassocieerd met tegenwind en zadelpijn. Iets wat moet van de vrouw bij mooi weer. Surrogaat in coronatijd als echt leuke dingen niet meer mogen. De verrukking wordt gevoeld bij een nieuwe auto, vishengel of boormachine.

Zo is het bij mij niet. Fietsen is mijn lust en mijn leven. Ik doe het bijna elk weekend, soms voor een paar uurtjes, soms de hele dag. Ik ga wel eens een paar dagen weg en af en toe een paar weken. In mijn dromen ga ik nog een keer naar Istanbul of Lissabon, de Noordkaap of Sint-Petersburg. In mijn stoutste dromen naar al die plekken.

Mijn oude fiets, de fiets waarop ik de meeste van mijn tochten maak, is nog niet versleten. Het betreft een Koga Miyata Traveller uit 2007.

Deze trouwe tweewieler heeft 56000 kilometer op de teller staan, is met mij op het zadel in tien landen geweest, waaronder heuvelland en berggebied. Ze heeft zelden meer nodig dan poetsbeurten,  nieuwe banden en tandwielen, al is er door de jaren heen natuurlijk wel meer vervangen dan dat. Aan haar uiterlijk is het gebruik af te zien, allerlei kleine beschadigingen aan de lak bijvoorbeeld, en dat het beestje ouder is geworden, merk je aan iets meer bijgeluid, kraakjes her en der, remmen die iets vaker en harder dan vroeger piepen of kreunen. Maar het is een goed gemaakte en goed onderhouden fiets, en dus rijdt ze nog altijd soepel en comfortabel, beweeg ik me sneller voort dan menigeen, en is het voor wat betreft de fiets geen enkel beletsel om vandaag 20 kilo fietstassen aan te koppelen en de wijde wereld in te trekken.

Daarom voelt het enigszins als ontrouw om te durven dromen van een nieuwe fiets. Zo veel soepeler en comfortabeler kan het heus niet worden. Het is nog maar de vraag of de teamleider Finance & Control die op de nieuwe stagiaire geilt, eindelijk dat grootse en meeslepend leven krijgt wanneer het hem zou lukken haar te schaken. Waarschijnlijk wordt het behoud van netflixen, misschien in een ander huis op een andere bank, en wie weet graait zijn hand in een ander merk chips.

Mijn huidige fiets zou misschien best nog 14 jaar mee kunnen. De gedachte haar in te ruilen (wat minder repercussies heeft dan in het geval van de teamleider Finance & Control), de volgende 14 jaar fietsplezier over te dragen aan een ander, voelt een vleugje ondankbaar. Toch ben ik niet van plan aan dat gevoel toe te geven. Het is tijd voor wat nieuws.

Ten eerste om te profiteren van nieuwe technieken. De ketting met tandwielen mag gedag gezegd ten faveure van een aandrijfriem. De velgrem wordt ingeruild voor een schijfrem. Een aandrijfriem betekent minder onderhoud, lekker licht trappen, en niet langer zwarte vlekken op je kuiten tijdens zomerse dagen. Een schijfrem biedt meer veiligheid, want de remkracht van de schijfrem, en ook de precisie waarmee je de kracht kunt doseren, wint het van elke velgrem, zeker wanneer het regent.

Mijn verdere eisen zijn dat ik geruisloos kilometers wil vreten, met vier tassen bagage moet kunnen rijden, en ook de volgende 14 jaar zelden of nooit met panne langs een weg kom te staan. Als je bijvoorbeeld, iets wat ik ooit deed, op een zondagmiddag vanuit het dal in de stromende regen aan de Gotthardpas beginnen, met naast me een onafgebroken stroom vakantieverkeer, dan wil je zeker weten dat het materiaal betrouwbaar is, dat je de warme douche in het hotel gaat halen, hoe steil de weg ook is en hoe hard het ook regent.

Elektrisch wil ik niet. Ik ben gezond en sterk genoeg om gewone elektrische fietsen voor te blijven, dus fiets ik ook de komende 14 jaar op eigen kracht. Beter ook om het buikvet binnen de perken te houden. Moeilijk genoeg, want eigenlijk vind ik dat ik, omdat ik zo veel fiets, alles mag eten wat mijn hartje begeert.   

Welke fiets gaat het worden? Net als voor de aanstaande verkiezingen, zweef ik nog. Het gaat tussen een Koga Signature of een model van Tout Terrain. Koga is het merk wat ik had en tevreden mee ben. Tout Terrain wordt aanbevolen door veel fietsverkopers, mensen die weten van techniek. Met zorg gemaakte, eigenzinnige fietsen, waar de aandacht en energie vooral uitgaat naar rij-eigenschappen en wat minder naar blingbling. Als het een Tout Terrain wordt, is het volgende dilemma het model. SilkRoad oogt het stoerst en lijkt het meest geschikt voor bepakte en bezakte fietsvakantie (maar is misschien niet de beste keus voor een lang mens?). Blueridge lijkt het snelheidsmonster (maar misschien minder geschikt voor vakanties?). Tanami is wat goedkoper dan de andere twee. Goedkoop is in dit fietssegment relatief, want ook de Tanami komt met een beetje eigen configuratie boven de 3000 euro.

Om mijn keus te bepalen, zoek ik nu naar antwoord op vragen als of je beter af met wielen die 42 millimeter breed zijn (net als nu mijn Koga) of 50 millimeter (wat veel fietsen tegenwoordig hebben). Het antwoord lijkt erop neer te komen dat als je heel veel offroad fietst, je voor 50 millimeter moet gaan omdat het meer grip en stabiliteit geeft, maar als je vooral veel op asfalt rijdt, is het een kwestie van persoonlijke voorkeur.

Tout Terrain SilkRoad
Tout Terrain Blueridge
Tout Terrain Tanami

Leuk om het internet af te struinen naar technische informatie, plaatjes, recensies en ervaringen van andere fietsers. Ondertussen zoef ik in gedachten al op een nieuwe verovering. Zonder tegenwind en zonder zadelpijn, maar dat moet haast wel een geromantiseerd beeld zijn.

Binnenkort mag ik van mezelf een proefrit. Daarna wordt het tijd om te kiezen. Maar eigenlijk is het toch ook leuk de keuze nog even uit te stellen. Alle opties nog even helemaal openlaten.

3 reacties op “Verrukking”

Hallo Sjaak, je zou voor de gein eens moeten kijken naar de vlogs van Alee Denham. Die fietst met een Koga Worldtraveller Rohloff door zuid en noord Amerika. Blijkt een oerdegelijke fiets. Maar Tout Terrain heeft ook wel mijn hart. Moeilijke keuze.

Hallo evanbrugge. Ik heb voor de Tout Terrain gekozen. Tot nu toe ben ik er erg blij mee, al ben ik er nog niet weken aan een stuk mee weggeweest. Qua specs is de fiets écht duurzaam, maar je weet natuurlijk pas na een paar jaar of dat ook echt zo is. Ik ken de Rohloff hub niet, maar nu wel de Pinion. Van de rij-eigenschappen word ik blij, en het kleine beetje ervaring met klimmen is veelbelovend, ik vermoed dat je met deze fiets elke berg met asfaltweg op kunt rijden. Ik zal de vlogs van Denham eens opzoeken.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.