Categorieën
Muziek

Dierbare Liedjes

In deze rubriek bespreek ik liedjes die me na aan het hart liggen. Meestal zijn het geen bekende liedjes. Het zijn wel liedjes die het verdienen gekend te worden. Voor liefhebbers en fijnproevers.

“Going to the Feelies this evening, Henry?”

Een zin uit de roman Brave New World van Aldous Huxley, een naam voor een bioscoop waarin je de film ook voelt. Meestal worden namen van bands gekozen op dronken of lamlendige momenten, ver voor men ooit bekend wordt, en daarna zit je eraan vast, of de keuze nou betreurd wordt of niet. In het geval van de Feelies is dat niet erg om aan de naam vast te zitten, want de naam omschrijft de muziek die ze maakt perfect.

Ik heb de Feelies nooit zien optreden, maar ik kan ze uittekenen. Mannen die aan het begin van het nummer hooguit de titel noemen, en aan het eind van het nummer zeggen ze hooguit “Thank You”. Mannen met hun hoofden naar beneden, hun kuif wapperend op de slungelige bewegingen waarmee ze hun gitaar bedienen. Het hof maken. De liefde ermee bedrijven.

Ze worden vaak als epigoon van de Velvet Underground gezien. De invloeden van die band zijn ontegenzeglijk, al was het maar omdat de Feelies What Goes On coverden (al coverden ze ook de Beatles en The Stones, op één CD nog wel). The Feelies zijn eerder de opvolger dan een imitatie van Velvet Underground. Waar deze band stopte, gingen zij door. Wel zijn The Feelies een introverte variant op de Velvet Underground. Ik denk dat extraverte mensen de Velvet Underground interessant kunnen vinden, maar de Feelies vinden ze niks aan.

De band maakt hoorbaar hoe zij, en ook ik, de wereld voelen, de stad, geluiden, de druk van buiten, de innerlijke druk. Verlangens. Het niet kunnen toegeven aan of inwilligen van verlangens. The Feelies laten met ritmes en gitaarlagen horen wat introverte mensen slecht of niet onder woorden brengen. Luister en weet hoe ik voel.

The Feelies – Slipping (Into Something)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.