Categorieën
Dierbare liedjes

Dierbare liedjes

Athlete – Wires

In de top 2000 van liedjes met aanstekelijke refreinen, gooit deze hoge ogen. Al is het onderwerp van het lied te naar, het tempo te laag, een slow-motion van brancards, ijlend door TL verlichte gangen.

Running ‘round corridors

Through automatic doors

Nee, het is niet vanwege corona dat het lied mij dierbaar is, en het moment waarop ik het lied hier ter sprake ben, heeft niks te maken met dat het lied waarschijnlijk speelt rond kersttijd (I’ve seen christmas lights, reflect in your eyes).

Het warme plekje in mijn hart komt ook niet vanwege iemand die erg ziek geweest is of met mij als toeschouwer aan het leven ontglipte. Al doet het lied mij tegenwoordig ook aan mijn moeder denken. Ze belandde in het ziekenhuis na een hartaanval, in een conditie waarin de doktoren herstel onmogelijk achtten, ze wisten ook vrij zeker dat mijn moeder haar ogen niet meer zou openen. Dat eerste klopte, dat laatste niet, want toen we met haar ziekenhuisbed aan

Running ‘round corridors

Through automatic doors

deden, gingen haar mooie blauwe ogen opeens open.

“Wat doen jullie met me,” zeiden die ogen, en “Wat is er met me gebeurd?”

Natuurlijk vertelden we je wat er gebeurd was en wat we met je deden, in meer omfloerste woorden  dan dat we je naar een kamertje brachten waar we over je zouden waken tot je zou overlijden, op z’n snelst binnen enkele uren, op z’n traagst binnen enkele dagen. Of je ons nog begreep, weten we niet. Maar ik denk van wel, al kon je niet meer praten en was jouw lijf aan één kant verlamd. Want die ogen gingen nog een paar keer open, en dan toonde je ons jouw emoties.

De reden dat ik het lied überhaupt ken, is een vrouw online. Ik ken haar online naam van vroeger en ook wel haar echte naam, maar het dient nergens toe deze te noemen. Zij legde ons eerste contact door me een berichtje te sturen via LastFM, een site waarop je de muziek die je draait kunt bijhouden en tonen aan de wereld. De site bestaat nog, maar levendig is het er niet meer. Destijds was dit een ‘community’, waar je muziekvrienden kon maken en af en toe iets in elkaars shoutbox riep. Dat deden we geregeld, de vrouw online en ik, iets in elkaars shoutbox roepen. We hadden ook allebei een blog en we reageerden op elkaars stukjes, iets wat destijds ook veel vaker gebeurde dan nu. Zij schreef zelfbewuste licht alternatievige Vrouw-stukken. Ik wist niet hoe ze eruit zag, maar uit haar schrijfsels en blog lay-out destilleerde ik een vrouw in zwarte kleren, als ze uitging in gothic stijl.

Van het een kwam het ander, er ontspon zich een online romance. Via steeds meer mails vertelden we elkaar onze dagelijkse bezigheden en geheimen, afgewisseld met geile praat op enig literair niveau. Een paar avonden lang neukten we elkaar met woorden. We stuwden elkaars verlangen op, in mijn geval ook een steeds heviger verlangen deze vrouw in het echt te ontmoeten.

Dat is er nooit van gekomen. Je hield de boot af. Hoe harder ik duwde, hoe hardnekkiger jij afhield. Voor jou stond ons amoureuze toneel in het goede theater, een tournee door de echte in plaats van virtuele wereld is nooit jouw bedoeling geweest.

Ik heb meer dates gehad die niet tot relaties leidde, maar de date met deze vrouw online is de enige waaraan ik met bloedend hart terugdenk. Er is iets onverdraaglijks aan het gewoon niet geprobeerd hebben, als een voetballer in de dug-out die niet zeker weet of hij de bal erin zal schieten, maar hij voelt dat de kans aanwezig is, maar die kans verkijkt doordat de trainer anderen dan hij oproept zich warm te lopen, de vierde official langs de lijn met zijn bord andere rugnummers dan de zijne toont.

Gelukkig hebben we het liedje nog, het meest gedraaide liedje in de lijst van de vrouw online destijds, ik weet het jaar niet meer precies, maar het zal 2007 of 2008 geweest zijn. Ik ken ook de tragische geschiedenis waaraan de vrouw online terugdacht als ze dit liedje draaide. Dat is alles, verder heeft de vrouw online haar geheimen met zich meegenomen en vertrok met de Noorderzon. Online is van haar geen spoor meer te vinden.

Misschien heeft de vrouw online in zekere zin überhaupt nooit bestaan, al zijn de mails er echt geweest en was de inhoud over het algemeen waarschijnlijk wel oprecht.

Athlete – Wires

Categorieën
Muziek

Dierbare Liedjes

In deze rubriek bespreek ik liedjes die me na aan het hart liggen. Meestal zijn het geen bekende liedjes. Het zijn wel liedjes die het verdienen gekend te worden. Voor liefhebbers en fijnproevers.

“Going to the Feelies this evening, Henry?”

Een zin uit de roman Brave New World van Aldous Huxley, een naam voor een bioscoop waarin je de film ook voelt. Meestal worden namen van bands gekozen op dronken of lamlendige momenten, ver voor men ooit bekend wordt, en daarna zit je eraan vast, of de keuze nou betreurd wordt of niet. In het geval van de Feelies is dat niet erg om aan de naam vast te zitten, want de naam omschrijft de muziek die ze maakt perfect.

Ik heb de Feelies nooit zien optreden, maar ik kan ze uittekenen. Mannen die aan het begin van het nummer hooguit de titel noemen, en aan het eind van het nummer zeggen ze hooguit “Thank You”. Mannen met hun hoofden naar beneden, hun kuif wapperend op de slungelige bewegingen waarmee ze hun gitaar bedienen. Het hof maken. De liefde ermee bedrijven.

Ze worden vaak als epigoon van de Velvet Underground gezien. De invloeden van die band zijn ontegenzeglijk, al was het maar omdat de Feelies What Goes On coverden (al coverden ze ook de Beatles en The Stones, op één CD nog wel). The Feelies zijn eerder de opvolger dan een imitatie van Velvet Underground. Waar deze band stopte, gingen zij door. Wel zijn The Feelies een introverte variant op de Velvet Underground. Ik denk dat extraverte mensen de Velvet Underground interessant kunnen vinden, maar de Feelies vinden ze niks aan.

De band maakt hoorbaar hoe zij, en ook ik, de wereld voelen, de stad, geluiden, de druk van buiten, de innerlijke druk. Verlangens. Het niet kunnen toegeven aan of inwilligen van verlangens. The Feelies laten met ritmes en gitaarlagen horen wat introverte mensen slecht of niet onder woorden brengen. Luister en weet hoe ik voel.

The Feelies – Slipping (Into Something)

Categorieën
Dierbare liedjes

Te is nooit goed

“Ik ben te gezond om gevaccineerd te worden”.

Van alle argumenten tegen vaccineren is deze misschien nog slechter te verdragen dan aangesloten worden op het G5 netwerk, of een chip ingespoten krijgen met de handtekening van Bill Gates erop.

Als je gezond genoeg bent om een coronabesmetting te doorstaan, ben je toch ook gezond genoeg om gevaccineerd te worden?

Te gezond is geen argument tegen vaccinatie, maar voor. De nadelen van vaccinatie zullen jou niet treffen, je krijgt niet de bijwerkingen, en het staat vast dat een gezond afweersysteem in een gezond lichaam voldoende antistoffen aanmaakt.

En er is ook nog het medemenselijk argument, namelijk dat jezelf laten vaccineren de kans verkleint om anderen te besmetten, minderbedeelden die het helaas zonder jouw gezondheid moeten stellen. Jij als exceptioneel gezond persoon zou gevoelig moeten zijn voor dit argument, want met die spreekwoordelijke gezondheid van jou zou je zomaar het soort persoon kunnen zijn die anderen besmet zonder zelf ziek te zijn.

Verplaats je in de positie van het virus. Als ik virus was en kon kiezen, koos ik voor een kerngezonde drager, want dan kunnen er een hele hoop virusdeeltjes aangemaakt worden voordat jij je ooit ziek gaat voelen. Het virus kan ongemerkt zijn gang gaan in zijn ijzersterke gastheer. Met al die aangemaakte virusdeeltjes is er een kans van beslist groter dan nul om allerlei zwakke broeders die te dichtbij jou komen, ziek te maken. De anderhalvemetermaatregel is opgeheven, te dichtbij komen mag weer.

Hoop

Het laten vaccineren brengt een boodschap van hoop, hoop op niet nog eens een lockdown, met amper sociale contacten en hobby’s die niet of alleen met allerlei beperkingen beoefend kunnen worden. Misschien is de hoop ijdel en is de vaccinatiecampagne zo ineffectief dat de winter van 2022 er hetzelfde uitziet als die van 2021. Maar als je jezelf niet laat vaccineren, heb je het nooit geprobeerd. Eigenlijk breng je de boodschap dat de volgende winter hetzelfde mag zijn als de vorige. Je brengt de boodschap dat corona wat jou betreft altijd onder ons blijft.

Nog even terug naar de zelfzucht. Ook al laat het je koud dat komende winter opnieuw mensen ernstig ziek worden of sterven, met het driftig blijven rondgaan van het virus, zal het virus nog vaak en veel muteren. Het is best mogelijk dat er ooit een mutatie ontstaat waartegen zelfs jouw Champions League-waardige gezondheid niet bestand blijkt. En als dat gebeurt, zou het zomaar kunnen dat het vaccin dat je nam, toch bescherming biedt. Dan ben je met terugwerkende kracht blij met het nemen van het zekere voor het onzekere, toen alleen die oh zo onschuldige Delta variant rondging, waar heel wat kerngezonde mensen flink ziek van waren en zijn, nog steeds wachtend op het moment dat ze net zo proeven en ruiken dan voor de besmetting. Voorheen in staat tot een halve marathon, nu uitgeteld na een hele trap.

Geloof

Ook al geloof je in virus noch vaccinatie, straks mag ook jij een coronatoegangsbewijs laten zien, op meer plekken dan je lief is. Hoe meer het buiten op winter lijkt, hoe vaker. Gevaccineerd zijn voelt vrijer.  Deze maatregel is tijdelijk, maar de kans op afschaffing is erg klein zo lang de vaccinatiegraad volgens wetenschappers te laag is. Dus is het dan zelfs in jouw belang de score wat op te krikken.

Tot zover de argumenten. Behalve dat deze te gezonde mensen mijn gevoel van logica tarten, tarten ze ook mijn gevoel. Vermoedelijk omdat ik op hen lijk. Ikzelf heb er ook een handje van te denken en soms zelfs te roepen dat ik best heel erg gezond ben. Nooit een ernstige ziekte gehad, maar weinig uit de running, het aantal verzuimdagen op mijn werk in mijn hele carrière op een paar handen te tellen. Voordat vaccineren een optie was, was ik minder bang om corona te krijgen dan anderen corona te bezorgen. Maar nu vaccinatie wel een optie is, gun ik het mezelf en mijn medemens, niet te blijven hangen in dit egocentrische, ietwat arrogante gevoel. Het is onnodig om Russische roulette te spelen met een virus waaraan te veel onbekend is. Het is niet alleen onnodig, het is gewoon stom.

Je moet aanvoelen dat het niet alleen om jouzelf gaat, maar ook om jouw omgeving. Die omgeving gelooft in de gevaren van en overlast door corona en gelooft, of hoopt, in meerderheid, dat vaccinatie hiervoor een uitweg is.

Liefde

Als geloof en hoop voor jou nietszeggend zijn, dan hebben we altijd nog liefde over. Kan die jou over de streep trekken?