Categorieën
Beschouwend

Viruswijsheid

Ik begrijp de avondklokmaatregel niet. Alle andere maatregelen die genomen zijn, maken de invoering van een avondklok overbodig. Virusverspreidende redenen om ’s avonds na negenen op straat te zijn, zijn weggenomen. Je kunt niet op pad zijn wegens restaurant- of cafébezoek, wegens cultuursnuiven, of om naar de film te gaan. Je kunt niet terugkomen van een sportwedstrijd, als deelnemer noch toeschouwer, en naar de sportschool kun je ook niet geweest zijn. Je kunt niet nog even naar een winkel gaan, ook niet een supermarkt, want die is sinds 8 uur dicht omdat er geen drank verkocht mag worden.

Kortom, de enige redenen die overblijven om ’s avonds laat op straat te zijn, zijn geldig (je moet werken) of ongevaarlijk (in je eentje bezoek je iemand of heb je iemand bezocht, je laat de hond uit, maakt een ommetje, loopt een rondje hard).

Het zou natuurlijk mooi zijn als de avondklokmaatregel iets zou veranderen aan het aantal besmettingen, ziekenhuisopnamen of IC-gevallen, maar ik zie niks gebeuren. Als ik naar de grafieken kijk, zie ik een langzame daling, ingezet voor invoering van de avondklok, geen afbuiging in de lijn vanaf 2 weken na invoering, wanneer het effect van de avondklok zichtbaar zou moeten zijn, en inmiddels al weer een neiging naar stijging. Conclusie: de avondklok heeft geen rechtstreeks, meetbaar effect.

Het kabinet zou dus eigenlijk niet rouwig moeten zijn dat de club Viruswaarheid een rechtszaak heeft aangespannen tegen de avondklok en deze rechtszaak won. Of althans, in eerste instantie, want het kabinet verzet zich met hand en tand tegen deze uitspraak. Er dient een hoger beroep a.s. vrijdag 19 februari, en mocht dat hoger beroep verloren gaan, dan wil het kabinet op basis van een andere wettelijke grondslag dan de huidige, de avondklok toch laten voortbestaan.

Wel heeft Viruswaarheid heeft met haar winst bij de rechter, en de commotie die dit bij het kabinet veroorzaakte, blootgelegd hoe het kabinet met het volk wenst om te gaan als het gaat om het opleggen van virusmaatregelen.

Want hoe kan het dat het kabinet probeert de avondklok hoe dan ook overeind te houden, ondanks dat deze geen rechtstreeks, meetbaar effect heeft? De indirecte effecten worden dus wezenlijk gevonden. Welke zijn dat dan eigenlijk?

Ten eerste, gevoel van urgentie. De avondklok is een symbool dat het volk stimuleert zich aan de maatregelen te houden. Een  denkbeeldige sirene halverwege de avond die ons eraan herinnert dat we in tijden leven waarin het eerbiedigen van virusmaatregelen voor zo goed als alles gaat. Wel heeft zo’n symbool om het volk bang te maken en een gevoel van urgentie te geven, een beperkte houdbaarheid. Het volk zal niet bangelijk binnen blijven zitten tot diep in mei. Dus om het gevoel van urgentie in stand te houden, hoef je de avondklok niet te redden.

Ten tweede, de bezoekbeperking van maximaal één persoon handhaven. Het rechtstreeks  handhaven op een maximaal aantal bezoekers of een maximaal aantal mensen in één huis, gaat niet, want Grapperhaus mag niet achter onze voordeur komen. Om die reden is een avondklok nodig, want dan mogen mensen op enig moment niet meer op straat zijn en daarop kun je wel handhaven. Zo beperk je met een omweg toch het bezoek.

Zoals wel vaker in de coronacrisis, ontbreekt keihard bewijs dat het werkt, handhaven op het lopen in de richting van auto’s tussen 6 en 9 ’s ochtends, met als doelstelling het verminderen van de ochtendspits. Er zijn wel sterke aanwijzingen dat het volk dit inderdaad nodig heeft. Eind september waren de cijfers overduidelijk de kritieke kant aan het opgaan, maar de maatregelen die het kabinet toen aankondigde, werden zo halfslachtig nageleefd dat ze amper effect hadden. De jaarlijkse marketingtruc Black Friday, waarvan een intelligent volk zou hebben gezegd doe dit jaar maar een keertje niet, werd een superspreading event, waarna het kabinet besloot de winkels te sluiten, maar op de middag voordat deze maatregel inging, werden in de winkelstraten alle Black Friday drukterecords nog even verpulverd.

Kortom, het lijkt waar, het volk bezit van zichzelf geen motivatie of discipline om drukte te vermijden of contacten te beperken. Hiertoe is het volk alleen in staat als er regels gelden waarop gehandhaafd wordt. Als het kabinet het volk zou adviseren dat het in het kader van de virusbestrijding wezenlijk is maar met één persoon tegelijk bij iemand op bezoek te gaan, maar dat men dat niet gaat controleren, want men vertrouwt erop dat het volk intelligent en verantwoordelijk genoeg is om dit advies op te volgen, dan zouden de besmettingscurve vrijwel zeker over een week of twee steil de lucht in schieten. Treurig. Maar het is zo als het is, en gewoon niet anders.

De overwinning van Viruswaarheid is, zo bezien, haar nederlaag. Want de dogma van Viruswaarheid is dat de overheid om een virus te bestrijden, geen burgerrechten mag inperken, omdat de burger  autonoom is, en behept met verantwoordelijkheidsgevoel, zodat hij of zij, wanneer er werkelijk een bedreigende situatie ontstaat, zal doen wat goed is zonder daar betuttelende Ruttes of Grapperhausjes voor nodig te hebben. Dat is niet waar, Viruswaarheid.

Het is een andere naam dan deze club vroeger droeg, maar geen verbetering. Vroeger wilden mensen nog wel eens de wijsheid in pacht hebben, maar tegenwoordig is wijsheid niet meer in zwang en doet men het in pacht nemen liever met de ‘waarheid’. Leuke poging, maar in verkeerde handen gevallen waarheid blijft gewoon leugen.